WERELDREIZIGERS.NL

19.1K Followers

Herders in Pian Upe Wildlife Reserve
Home » Afrika » Oeganda » Oost-Afrika op de scooter | Deel 17 | Moroto – Pian Upe – Sipi Falls (180 km)

Oost-Afrika op de scooter | Deel 17 | Moroto – Pian Upe – Sipi Falls (180 km)

Wie haalt het in zijn hoofd om ruim 3.000 kilometer op een scooter door Oost-Afrika te rijden? Op bezoek te gaan bij berggorilla’s? Scootersafari’s (bestaat dit woord?) te maken in vijf nationale parken? Om onder meer leeuwen, buffels, nijlpaarden en olifanten van heel dichtbij te bewonderen. Ik ben Eric en ik reis graag rond op een scooter. Lees hier deel 17 van het unieke verslag van een waanzinnig scooteravontuur in Oeganda, Rwanda en Kenia. In dit deel heb ik een heerlijke scootervrije dag en bezoek ik o.a. het stadje Moroto en het Pian Upe Wildlife Reserve.

Lees ook:

Oost-Afrika op de scooter | Deel 1 | Van Kampala naar Kigali (180 km)
Oost-Afrika op de scooter | Deel 2 | Bugala Island – Lake Mburo (170 km)
Oost-Afrika op de scooter | Deel 3 | Lake Mburo National Park – Kabale (230 km)
Oost-Afrika op de scooter | Deel 4 | Kabale – Ruhija – Gorilla trekking (50 km)
Oost-Afrika op de scooter | Deel 5 | Bwindi – Kabale – Kigali (160 km)
Oost-Afrika op de scooter | Deel 6 | Kigali Genocide Memorial – Kabale

Oost-Afrika op de scooter | Deel 7 | Kabale – Queen Elizabeth National Park (175 km)
Oost-Afrika op de scooter | Deel 8 | Queen Elizabeth NP – Fort Portal (120km)
Oost-Afrika op de scooter | Deel 9 | Fort Portal – Muhorro (100 km)

Oost-Afrika op de scooter | Deel 10 | Muhorro – Hoima (100 km)
Oost-Afrika op de scooter | Deel 11 | Hoima – Murchison Falls National Park (120 km)
Oost-Afrika op de scooter | Deel 12 | Murchison Falls National Park – Purongo (50 km)
Oost-Afrika op de scooter | Deel 13 | Purongo – Gulu – Kitgum (173 km)
Oost-Afrika op de scooter | Deel 14 | Kitgum – Kidepo Valley National Park
Oost-Afrika op de scooter | Deel 15 | Kidepo Valley National Park – Kotido (140 km)
Oost-Afrika op de scooter | Deel 16 | Kotido – Moroto (110 km)

Een scootervrije dag in Moroto

Tegen half negen gaat de telefoon op mijn hotelkamer. De receptionist vertelt dat hij de monteur van mijn scooter aan de lijn heeft. ‘Laat maar vallen.’ ‘Eric, ik heb goed en slecht nieuws. Het goede nieuws is dat ik weet waarom je scooter het niet doet. Om het te repareren heb ik een paar onderdelen nodig die niet in Moroto voorhanden zijn. Ze moeten uit Kampala komen. De reparatie gaat 100.000 Shilling kosten (circa 30 euro). Dat is inclusief onderdelen, transport uit Kampala en mijn uren. Als je akkoord bent, dan bestel ik ze gelijk.’

De scooter in reparatie in Moroto
De scooter in reparatie in Moroto

‘Ik ga akkoord, maar vertel me ook het slechte nieuws. Je zei dat je goed en slecht nieuws hebt.’ ‘Het slechte nieuws is dat ik de scooter pas morgen tegen de middag klaar heb. De bus uit Kampala arriveert namelijk pas in de avond.’

Eindelijk eens een dagje zonder scooter. Nu kan ik op m’n gemak door Moroto wandelen. Gelijk bij de uitgang van het hotel voer ik een geanimeerd gesprek met een dame op blote voeten die op weg is naar haar stukje land. ‘We moeten de grond omspitten,’ vertelt ze met een glimlach.

Een vrouw staat gezellig te roddelen voor de entree van Hotel Mount Moroto
Een vrouw staat gezellig te roddelen voor de entree van Hotel Mount Moroto

Moroto is voor mijn gevoel een ‘echte’ stad. Ondanks het feit dat de stad slechts 15.000 inwoners telt, is het verschil met Kotido opmerkelijk. De belangrijkste straten in Moroto zijn van asfalt en verkeren in prima staat. Dat is in Kotido wel anders. Daar zijn alle wegen van zand.

Ik sta dan ineens bij een Shell Station en kan een glimlach niet onderdrukken bij het zien van de antieke benzinepompen.

Een 'antiek' Shell Station in Moroto
Een ‘antiek’ Shell Station in Moroto

Zoals al eerder gememoreerd is Karamoja veruit de armste regio in Oeganda. Voor Moroto komt daar nog een extra dimensie bij: de strategische ligging nabij de grens met Kenia. Aan de andere kant van de grens wonen de Pokot en de Turkana. Zij liggen al jarenlang met elkaar en met de Karamojong overhoop. Een jarenlange wapenwedloop tussen de stammen resulteerde regelmatig in een bloedbad.

Hulp en ontwikkeling op billboards in Moroto
Hulp en ontwikkeling op billboards in Moroto

Totdat in het begin van de jaren 2000 president Museveni het Oegandese leger opdracht gaf om de Karamojong te ontwapenen. Die missie slaagde en was gelijk de opmaat voor een invasie van hulporganisaties. Door de relatieve rust zagen zijn hun kans schoon om allerlei hulpprojecten op te starten. En zoals altijd is hun aanwezigheid af te lezen op grote billboards. Waarbij ik me dikwijls afvraag waarom ze daar toch altijd het (stads)landschap moeten vervuilen. De lokale bevolking zit op constructieve hulp te wachten en niet op billboards. Zo dat ben ik weer kwijt.

Rijlessen bij Delight Driving School in Moroto
Rijlessen bij Delight Driving School in Moroto

Dan is het tijd voor een paar vrolijke noten. Zo zou ik graag een rijles willen nemen bij Delight Driving School. Gewoon om te kijken of een rijles in die oude lesauto echt ‘een delight’ is. Tja en wat te denken van een potje voetbal met v. Persie als aandachtig toeschouwer?

v. Persie kijkt aandachtig naar een potje voetbal in Moroto
v. Persie kijkt aandachtig naar een potje voetbal in Moroto

Langs de toegangsweg naar Moroto is het een en al bedrijvigheid. Bestelbusjes bezorgen hun voorraad aan een cluster van winkels en magazijnen. Een boda boda chauffeur staat klaar om twee Karamojong herders een liftje te geven.

Boda boda chauffeur met twee Karamojong passagiers op de toegangsweg naar Moroto
Boda boda chauffeur met twee Karamojong passagiers op de toegangsweg naar Moroto

Net buiten de bebouwde kom signaleer ik een ‘spookrijder’. In dit geval is de spookrijder een loslopend varken die bezig is aan een ommetje.

Een varken maakt een ommetje nabij Moroto
Een varken maakt een ommetje nabij Moroto

De scooter is klaar

Na een vrije dag in Moroto is de tijd gekomen om de reis te vervolgen. Vandaag staat een monsterrit van ruim 180 km op het programma naar Sipi Falls. Helaas begint de dag gelijk met een tegenslag. Rond tien uur is de reparatie van mijn scooter nog in volle gang. Ik houd mijn hart vast als ik zie hoe de scooter eraan toe is. ‘Overal liggen nog onderdelen. Wanneer denk je dat de klus af is?’ vraag ik ongerust. ‘Maak je geen zorgen. Alles is okay. Binnen een half uur kun je een testritje maken.’

De reparatie van mijn scooter is in volle gang in Moroto
De reparatie van mijn scooter is in volle gang in Moroto

De monteur houdt zich aan zijn woord. Ik betaal de rekening inclusief een behoorlijke fooi. ‘Bedankt voor de uitstekende service.’ De monteur stamelt nog wel dat hij de fooi wel erg hoog vindt. ‘Koop er iets leuks van voor je vrouw.’

De scooter is klaar voor vertrek
De scooter is klaar voor vertrek

Geen zand maar asfalt van Moroto naar Nakapiripirit

En weg ben ik. Het is elf uur en ik race op een puntgave asfaltweg richting Nakapiripirit.

De asfaltweg van Moroto naar Nakapiripirit
De asfaltweg van Moroto naar Makapiripirit

Na 30 km maak ik een korte stop in Lorengedwat. Langs de kant van de weg is het een drukte van belang. Een paar vrouwen verkopen er tientallen kleurrijke kleden aan Karamojong herders. Een paar kilometer verderop ontmoet ik een paar van die herders bij een defecte minibus.

Een herder bij een defecte minibus nabij Lorengedwat
Een herder bij een defecte minibus nabij Lorengedwat

‘Wachten jullie op een lift?’ vraag ik aan een zestal herders die langs van de weg uitrusten. ‘Nee hoor, onze kuddes grazen verderop en we houden alleen maar even pauze.’

Een ontmoeting met pauzerende Karamajong herders nabij Lorengedwat
Een ontmoeting met pauzerende Karamajong herders nabij Lorengedwat

Het voelt heel onwezenlijk om te rijden op een puntgave asfaltweg in deze omgeving. Helemaal omdat er bijna geen gemotoriseerd verkeer is. De enige gebruikers die ik tegenkom zijn herders die met hun kuddes de weg oversteken. Op een tiental meters verwijderd van de weg zie ik met enige regelmaat de karakteristieke Karamojong nederzettingen. Dat er nauwelijks auto’s op de weg rijden, verbaast mij dan ook niet. Nergens staat een voertuig geparkeerd. De grote vraag is eigenlijk wat deze weg hier doet.

Een Karamojong nederzetting langs de puntgave asfaltweg van Moroto naar Nakapiripirit
Een van de Karamojong nederzettingen langs de puntgave asfaltweg van Moroto naar Nakapiripirit

Over de slechte wegen in Karamoja

De eerste 100 km zitten erop. Het is half drie en ik ben dus ruim over de helft. Tijd om even bij te komen en uit te rusten. In het centrum van Nakapiripirit geniet ik van een vers bereide lunch: een chapati met twee meegebakken eieren, tomaat en heel veel paprika. Volgens de kok is het een rolex deluxe (een rolex ofwel rolling eggs is een Oegandese specialiteit). Hij vraagt nieuwsgierig wat ik hier doe. ‘Ik ben onderweg van Moroto naar Sipi Falls.’

‘Dus je wilt helemaal naar Sipi Falls? Pfffff… Met die scooter of wacht je op een minibus of terreinwagen en gaat de scooter daarin?’ ‘Nee, ik rijd helemaal zelf.’ ‘Dat ga je nooit redden. Weet je wel hoe slecht de weg is. Deze asfaltweg loopt tot aan het gebergte daar. Daarna krijg je erbarmelijke zand- en kleiwegen. Nergens in Oeganda zijn de wegen zo slecht als hier! Als het gaat regenen, kun je er helemaal niet op rijden. Dan glijd je er zo weer af. Levensgevaarlijk op een scooter. Zelfs auto’s stoppen dan. Pas als je op de hoofdweg bent naar Muyembe is er weer asfalt. Maar dat is pas over 50 km.’

Een vers bereide rolex in Nakapiripiri
Een vers bereide rolex in Nakapiripiri

‘Weet je eigenlijk waarom er een asfaltweg ligt tussen Moroto en Nakapiripirit?’ ‘Breek me de bek niet los. (Redelijk vrij vertaald uit het Engels). Dat is iets van de regering. Die meenden in 2013 na de ontwapening van de Karamojong een aanbesteding te moeten doen. In het totale plan zal de hele weg van Muyembe naar Moroto en verder naar Kotido geasfalteerd worden. Je zou denken dat ze in Muyembe zouden beginnen om aan te sluiten op het bestaande asfalt. Niet dus. Moroto werd het onlogische beginpunt. Zo kreeg Karamoja wel haar eerste asfaltweg.’

Kanttekening: De weg is aangelegd door een Chinees bedrijf en opgeleverd in 2016. In 2019 beloofde president Museveni tijdens zijn verkiezingscampagne dat de resterende 92,2 km naar Muyembe geasfalteerd zou worden. In 2020 is daarmee een begin gemaakt.

Welkom in Karamoja
Welkom in Karamoja

Mijn hemel, wat een puinhoop. De asfaltweg is voltooid verleden tijd. Ervoor in de plaats is een hoop mul zand gekomen. Het betekent heel veel stapvoets rijden. Gelukkig gaat de weg om de berg heen, want zo’n klim had mijn scooter er niet bij kunnen hebben.

Op een billboard word ik welkom geheten in de Karamojaregio. Gelijk eronder volgt een waarschuwing dat Aids dodelijk is. Trouw zijn aan je partner, geen sex of condooms gebruiken luidt het advies.

Vrolijke dorpelingen in Nakapiripirit bij mijn scooter
Vrolijke dorpelingen in Nakapiripirit bij mijn scooter

Ieder nadeel heeft zijn voordeel. Ik kom nauwelijks vooruit, maar door mijn lage tempo trek ik veel bekijks. Kinderen rennen met me en volwassenen zwaaien vrolijk.

Het is duidelijk dat mijn scooter heel slecht tegen zand kan. In Namalu weigert hij opnieuw dienst. Bij een monteur regel ik een fikse schoonmaakbeurt onder het toeziend oog van het halve dorp.

Een kleine onderhoudsbeurt in Namalu
Een kleine onderhoudsbeurt in Namalu
Donkere wolken trekken weg uit Namalu
Donkere wolken trekken weg uit Namalu

‘Je hebt heel veel geluk,’ vertelt de monteur. ‘Het heeft hier namelijk keihard geregend. De buien trekken nu naar het zuiden weg. De zon schijnt alweer en daardoor is de weg opgedroogd.’

Van Pian Upe Wildlife Reserve naar een onzekere duisternis

Tien kilometer verderop is het een heel ander verhaal. Bij het restcamp van Pian Upe Wildlife Reserve is de weg veranderd in een grote blubberbende. Er valt niet op te rijden. Zelfs voetgangers hebben moeite om overeind te blijven.

Het geeft me wel tijd om in het restcamp mijn benen te strekken en kennis te maken met twee struisvogels. ‘Die wonen hier,’ zegt een ranger. Hij vraagt vervolgens of ik een safari wil maken in het reservaat. ‘Helaas heb ik geen tijd. Misschien een volgende keer.’

De ingang naar het restcamp van Pian Upe Wildlife Reserve
De ingang naar het restcamp van Pian Upe Wildlife Reserve
Twee struisvogels houden een inspectie in het restcamp van Pian Upe Wildlife Reserve
Twee struisvogels houden een inspectie in het restcamp van Pian Upe Wildlife Reserve

Pian Upe Wildlife Reserve is het op een-na-grootste natuurreservaat in Oeganda. De regering wil er in de toekomst een nationaal park van maken, omdat er heel veel ruimte is voor herintroductie van wild. Veel van het oorspronkelijke wild verdween of werd uitgemoord in de afgelopen decennia. Voor die tijd kwamen er grote aantallen leeuwen, olifanten, giraffes en zelfs zwarte neushoorns voor. In 1995 kwam het bericht dat de laatste giraffe was gestroopt.

Vanuit het restcamp meld ik me bij de entree. Daar staat een parkwachter voor een hok. Gek genoeg is de entree gelegen aan de doorgaande weg richting Muyembe. Omdat ik als doorgaand verkeer wordt beschouwd, hoef ik geen 35 dollar entree te betalen. ‘De uitgang is over 13 km bij de rivier. Pas wel goed op, want het is erg glad door de regen.’

Karamojong vrouwen keren huiswaarts in Pian Upe Wildlife Reserve
Karamojong vrouwen keren huiswaarts in Pian Upe Wildlife Reserve

Het gevoel dat ik in een natuurreservaat rijd en dus eigenlijk op safari ben, krijg ik niet. Ik rijd tegen een grote stroom vrouwen in die net van hun werk komen en op weg zijn naar huis. Of dit dan de plek is om op grote schaal groot wild te herintroduceren?

Markt langs de weg in Tabagonyi
Markt langs de weg in Tabagonyi

Na 13 km passeer ik de grens van Pian Upe en arriveer op de passantenmarkt in Tabagonyi. Onder luid gejuich parkeer ik mijn scooter bij de marktkraampjes. De verkoopsters klagen zoals te doen gebruikelijk over een gebrek aan klandizie. Het is heel gezellig, maar ik kan er niet te lang blijven. De duisternis is aanstaande. Dat maakt me heel nerveus. Helemaal gelet op de miserabele toestand van de weg…

De duisternis is in aantocht nabij Cheptui
De duisternis is in aantocht nabij Cheptui

Lees ook:

Oost-Afrika op de scooter | Deel 1 | Van Kampala naar Kigali (180 km)
Oost-Afrika op de scooter | Deel 2 | Bugala Island – Lake Mburo (170 km)
Oost-Afrika op de scooter | Deel 3 | Lake Mburo National Park – Kabale (230 km)
Oost-Afrika op de scooter | Deel 4 | Kabale – Ruhija – Gorilla trekking (50 km)
Oost-Afrika op de scooter | Deel 5 | Bwindi – Kabale – Kigali (160 km)
Oost-Afrika op de scooter | Deel 6 | Kigali Genocide Memorial – Kabale

Oost-Afrika op de scooter | Deel 7 | Kabale – Queen Elizabeth National Park (175 km)
Oost-Afrika op de scooter | Deel 8 | Queen Elizabeth NP – Fort Portal (120km)
Oost-Afrika op de scooter | Deel 9 | Fort Portal – Muhorro (100 km)

Oost-Afrika op de scooter | Deel 10 | Muhorro – Hoima (100 km)
Oost-Afrika op de scooter | Deel 11 | Hoima – Murchison Falls National Park (120 km)
Oost-Afrika op de scooter | Deel 12 | Murchison Falls National Park – Purongo (50 km)
Oost-Afrika op de scooter | Deel 13 | Purongo – Gulu – Kitgum (173 km)
Oost-Afrika op de scooter | Deel 14 | Kitgum – Kidepo Valley National Park
Oost-Afrika op de scooter | Deel 15 | Kidepo Valley National Park – Kotido (140 km)
Oost-Afrika op de scooter | Deel 16 | Kotido – Moroto (110 km)

Herders in Pian Upe Wildlife Reserve

Eric

Hoe is het om op een lokaal gekochte scooter ruim 10.000 kilometer in Madagascar rond te rijden? Of op een pikipiki (scooter in Swahili) door Oost-Afrika? In ruim 20 jaar heb ik ruim 100 landen bezocht. Dit heeft heel veel onbetaalbare reiservaringen opgeleverd, die ik graag met jullie deel.

ERIC – RUIM 100 LANDEN
– Momenteel in Nederland.
– Unieke reiservaringen delen.
– Favoriete bestemmingen: Madagascar, Oeganda, Japan, India en Colombia.

Add comment

Geschreven door:

Eric

GEZOCHT

Nieuwsbrief

Inschrijven voor de nieuwsbrief en maandelijkse winacties? Laat dan je e-mail adres achter!

1 Share
Copy link